กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
เขาล้วงกระเป๋าทั้งสองข้าง พลางเอ่ยหยอกล้อ “ฉันนึกว่าถ้ามีความรักแล้วจะไม่รู้สึกถึงลมหนาวกับหิมะตกหนักเสียอีก ยืนอยู่นานขนาดนั้น”
ลู่หลีเป็นคนใจกล้า เมื่อครู่ในสายตาเธอมีเพียงหลวนสือเยี่ยนแค่คนเดียว ตอนนี้ถึงได้รู้ตัวว่ามีคนจ้องมองอยู่ตั้งเยอะขนาดนี้ อดไม่ได้ที่จะหน้าแดงขึ้นมา รู้สึกเขินอายอยู่บ้างนิดหน่อย
เธอเกาผมเบา ๆ ร้องเรียก “พี่ซ่งเจา” หนึ่งเสียง “บังเอิญจังเลยนะคะ”
“เหอะ”
ซ่งเจาหัวเราะเสียงดังขึ้นกว่าเดิม “ฉันก็อยู่ในกองทัพ เจอเธอเนี่ย บังเอิญมากจริง ๆ เลยนะ!”
“……”
ลู่หลีเม้มริมฝีปาก ขยับเข้าไปชิดข้างกายหลวนสือเยี่ยน มันเป็นการกระทำโดยจิตสำนึก