ตอนที่ 52 ชีวิตไร้ค่าเหรอ?

เขาเติบโตมาด้วยกันกับฟางเจวี๋ยเซี่ยตั้งแต่เด็ก จึงมองเธอเป็นเหมือนน้องสาวแท้ ๆ

ถามหามรรคว่า “บริษัทให้เธอทำงานใช้แรงกายเหรอ”

“ไม่มีอะไรหรอก วันก่อนแม่ฉันสอนเธอหั่นผัก แล้วเผลอบาดมือเข้า”

เวินหรงชิงพูดขึ้นก่อนว่า “อีกไม่กี่วันก็หายแล้ว”

ซ่งเจาเม้มริมฝีปากแน่น ชำเลืองมองเวินหรงแวบหนึ่งแล้วไม่ต่อบทสนทนาอีก

บางครั้ง ทัศนคติก็บ่งบอกทุกอย่าง มีดบาดมือจะเป็นเรื่องใหญ่หรือเรื่องเล็กก็ได้ แต่สำหรับเวินหรง มันเป็นแค่เรื่องขี้ผง เพราะเขาไม่ได้ใส่ใจ

หลังจากหลวนสือเยี่ยนเดินออกมาแล้วนั่งลง เขาก็สัมผัสได้ว่าบรรยากาศดูแปลกไป จึงมองลู่หลีแวบหนึ่ง

จากนั้นก็ก้มหน้าจ้องมันปูตรงข้างชามที่ถูกตักแหว่งไปเป็นหลุมเล็ก ๆ ก่อนจะหันไปมองลู่หลีอีกครั้ง

อีกฝ่ายหันหน้าหนี แสร้งทำเป็นมองกำแพง