กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เสือเมา
ตอนที่ 306 ไร้หนทาง สิ้นศรัทธา พินาศย่อยยับทั้งกองทัพกับดินแดนใหม่
ปีหล่งโย่วที่สี่สิบแปด วันที่ยี่สิบหกเดือนหก ยังเหลือเวลาอีกสี่ชั่วยามก่อนฟ้าสาง
“ยังจะมัวคิดอะไรอยู่อีก มีแต่ต้องไปทางนี้เท่านั้น เดินผ่านอุโมงค์จะไปถึงอู่ซวงได้เร็วที่สุด จากนั้นค่อยใช้เส้นทางเดิมจากอู่ซวงผ่านซงหยวนกลับไปยังหล่งซาน สี่ชั่วยามยังพอมีความหวัง”
“หากคิดจะรีบไปช่วยหล่งซานให้เร็วที่สุด ก็มีแต่ต้องใช้อุโมงค์เท่านั้น”
“พวกเราเหลือคนแค่สองพันสามร้อยกว่าคนแล้ว ความเร็วในการเดินทัพย่อมเร็วกว่าเดิม เดินผ่านอุโมงค์อย่างน้อยก็ประหยัดเวลาไปได้ครึ่งหนึ่ง ชักช้าไม่ได้แล้วขอรับ หัวหน้าค่าย ไปเถอะ!”
“อสูรเหมันต์ระดับสูงพวกนั้นเมื่อครู่ยังไปไม่หมด หากยามนี้ไม่ใช้อุโมงค์ แล้วเดินทัพกลางแจ้งโดยตรง พลาดพลั้งถูกพวกมันจับตาเข้า กองทัพทั้งหมดคงต้องจบสิ้นกันหมด”
“อย่ามัวลังเลอีกเลย ใช้อุโมงค์เถอะขอรับ หัวหน้าค่าย!”
………………
ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของรังผึ้ง หลี่เสวียนหลิงยืนอยู่ตรงปากทางเข้าอุโมงค์ เมื่อได้ยินเสียงเร่งเร้าจากบรรดาระดับต้านหนาวด้านหลัง นางก็กำหมัดแน่น สีหน้าดิ้นรน ไม่ยอมออกคำสั่งเสียที
“น้องสี่ ชักช้าไม่ได้แล้ว เวลาไม่พอแล้วนะ”