ตอนที่ 287 ศึกแรกของกองทัพอวิ๋นเจียว โจวหยวนสู้ศึกโลหิต ชัยชนะใหญ่และลาภลอย

ตอนที่ 287 ศึกแรกของกองทัพอวิ๋นเจียว โจวหยวนสู้ศึกโลหิต ชัยชนะใหญ่และลาภลอย

“ประเดี๋ยวพอเริ่มเดินอ้อมแล้ว หาจังหวะผละออกจากขบวนทัพเสีย”

กองทัพหล่งซานหยุดพักแล้ว เตรียมพร้อมจะเดินอ้อมลงไปทางใต้หลังพักฟื้นกำลัง ด้านหลังของเกวียนคันที่เก้า หลี่หู่จึงรีบกระซิบกับหยางจงที่อยู่ข้างกายทันที หยางจงมองไปยังร่องลึกข้างหน้าที่ห่างออกไปไม่ถึงครึ่งลี้ รู้ว่าตรงนี้คือโอกาสเดียว จึงพยักหน้ารับทันทีเพื่อแสดงความเห็นพ้อง คนทั้งสองหาโอกาสผละออกจากขบวนเกวียนมาตลอดทาง ทว่าจนใจที่โจวหยวนเอาแต่เร่งเร้าอยู่ตลอดเวลา อีกทั้งยังจับตาดูแน่นหนาเกินไปจนหาโอกาสไม่ได้เลย

ยามนี้ขบวนทัพหยุดพักในที่สุด ซ้ำข้างทางยังเป็นร่องลึกพอดี นับเป็นโอกาสอันดียิ่งจริง ๆ

“เอาล่ะ ออกเดินทางได้”

เมื่อโจวหยวนออกคำสั่ง กองทัพที่หยุดพักไปสิบกว่านาทีก็เริ่มคุมเกวียนใหญ่สิบคันเลี้ยวทิศทาง เดินอ้อมลงใต้ไปตามแนวร่องน้ำฉางไป๋ ขบวนทัพมุ่งหน้าไปทางทิศใต้ได้ครึ่งชั่วโมง เดินหน้าไปไม่ถึงหนึ่งกิโลเมตร ก็มองเห็นปลายสุดของร่องน้ำฉางไป๋อยู่ไกล ๆ แล้ว

“สองคนนั้น เหตุใดยังไม่กลับมาอีก”

โจวหยวนที่อยู่ปีกขบวนทัพหันกลับไปมองด้านหลัง สีหน้าฉายแววขุ่นเคือง ซ่งหนิงกับหลี่หยวนไข่หายไปกว่าสี่สิบนาทีแล้วยังไม่กลับมา แค่ตามหาคน จำเป็นต้องใช้เวลานานถึงเพียงนี้เชียวรึ โจวหยวนขมวดคิ้วแน่น สะกดโทสะในใจลง จากนั้นจึงหันไปมองทุ่งหิมะสุดลูกหูลูกตาเบื้องหน้ากองทัพ สีหน้าจึงผ่อนคลายลงไปไม่น้อย