ตอนที่ 280 คลื่นอสูรที่หายไป ความเร็วเดินทัพสิบเท่า

ตอนที่ 280 คลื่นอสูรที่หายไป ความเร็วเดินทัพสิบเท่า

ปีต้าเซี่ยที่สอง วันที่เก้าเดือนหก หลังย่างเข้าสู่ราตรีได้ครึ่งชั่วยามเศษ ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของรังผึ้ง หิมะโปรยปรายทั่วฟ้า เนื่องจากผิงซีหยวนมีพืชพรรณปกคลุมเบาบาง ความหนาของหิมะสะสมบนพื้นจึงสูงกว่าที่อื่นมาก เอะอะก็หนาสามถึงห้าเมตร แอ่งที่ลุ่มบางแห่งลึกถึงสิบกว่าเมตรก็ไม่แปลก และบางช่วงร่องลึกกระทั่งลึกเฉียดร้อยเมตรด้วยซ้ำ

ด้วยความแข็งของพื้นดินในปิงยวน หากตกลงมาจากความสูงสิบกว่าเมตร แม้แต่ผู้มีระดับตัดฟืนติดตัวก็ยังต้องกระดูกหักเอ็นฉีก ส่วนความสูงเฉียดร้อยเมตร ต่อให้เป็นขอบเขตขุดดินที่เพิ่งทะลวงขั้นตกลงไป ก็คงบาดเจ็บสาหัสเช่นกัน ด้วยเหตุนี้ สำหรับผู้คนที่อาศัยอยู่ในแถบหล่งโย่วแห่งนี้ การเดินทางจึงกลายเป็นเรื่องยุ่งยากลำบากอย่างยิ่ง

เคราะห์ดีที่คนส่วนใหญ่ยามปกติมักเคลื่อนไหวอยู่เฉพาะในขอบเขตอิทธิพลของตน แทบไม่ข้ามแดนไปยังอาณาเขตของค่ายอื่น และสำหรับระดับต้านหนาวรวมถึงขอบเขตขุดดินที่มีฝีมือค่อนข้างแกร่ง ความยุ่งยากเหล่านี้ล้วนพอหาทางเอาชนะได้

“นั่นเป็นสถานการณ์ปกติ ในช่วงปลายเดือนสี่ถึงต้นเดือนห้า พวกเราอพยพคนจากหล่งโย่วกลับมารวมเจ็ดหมื่นกว่าคน ทั้งอสูรเหมันต์ สิ่งกีดขวาง ร่องผา หิมะทับถม... บนเส้นทางเกิดอุบัติเหตุสารพัด ระหว่างอพยพมีผู้บาดเจ็บล้มตายไปสี่ร้อยกว่าคน ดีที่โชคดีไม่เจอภูตพิลึก ไม่อย่างนั้นตัวเลขนี้คงต้องพุ่งขึ้นอีกหลายเท่า”