ตอนที่ 279 ซื้อใจ ขยายแดน กองทัพที่หายสาบสูญ

ตอนที่ 279 ซื้อใจ ขยายแดน กองทัพที่หายสาบสูญ

เดิมทีเซี่ยหงคิดว่า ความหมายที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของการกลืนกินค่ายทั้งสามแห่งในหล่งโย่ว คือการได้รับประชากรจำนวนมหาศาล ทว่าหลังจากการล่าครั้งนี้สิ้นสุดลง เขาถึงได้ตระหนักว่า ยังมีมากกว่านั้นอีกไกล ไม่เพียงแค่ประชากร แต่การล่าสัตว์ การเก็บเกี่ยว การหลอมโอสถ อาหาร การผลิต... ประสบการณ์ในการเอาชีวิตรอดที่ทั้งสามฝ่ายสั่งสมมานานหลายสิบปี ก็เป็นขุมทรัพย์อันล้ำค่ายิ่งเช่นกัน

หากมองจากมุมมองของการพัฒนาค่าย ประสบการณ์เหล่านี้กระทั่งสำคัญยิ่งกว่าประชากรเสียอีก อันตรายมักเกิดจากสิ่งที่ไม่รู้ และการซึมซับประสบการณ์ที่คนรุ่นก่อนสั่งสมมา ย่อมเป็นหนทางที่คนรุ่นหลังจะทำความเข้าใจและคุ้นเคยกับสิ่งแปลกใหม่ได้โดยมีต้นทุนต่ำที่สุดและรวดเร็วที่สุด โดยเฉพาะเมื่อเฉินอิ้งหยวนกับเผิงปัวเอ่ยถึงวิธีการค้นหาและเก็บเกี่ยวโอสถวิเศษล้ำค่าคนละสองสามชนิด เขาก็ยิ่งมั่นใจในความคิดของตนเองมากขึ้น

“ต้นผลชื่อหยางมีขนาดเล็กมาก ทว่ากลับชอบแสงเหมันต์ ดังนั้นจึงมักเติบโตในที่สูง ออกดอกยามราตรี ผลิผลยามกลางวัน เวลาที่สุกงอมสั้นยิ่งนัก คงอยู่เพียงสองชั่วโมงเท่านั้น จึงต้องไปเก็บเกี่ยวในเวลาเที่ยงวัน หญ้าหานซีว์กับผลหลิงหลงเป็นอาหารโปรดของภูตจันทราครามระดับสูง หากคิดจะหาโอสถวิเศษสองชนิดนี้ ก็ต้องตามหาภูตจันทราครามระดับสูงให้พบก่อน”