กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เสือเมา
ตอนที่ 232 ช่วยคน เล่นละคร เซี่ยเฉิงเคลื่อนไหวครั้งใหญ่
ร่างยุทธ์ชั้นบน เผิงปัวผู้มีพลังแปดจงทุ่มสุดกำลังอย่างเอาเป็นเอาตาย พลังทำลายล้างจะมหาศาลเพียงใด แค่คิดก็รู้ได้ กร๊อบ………… ชายคาบ้านถูกเขาสับแยกออกโดยตรง ขอบเขตขุดดินสามคนที่ซ่อนตัวอยู่ข้างในถูกฟันขาดเป็นหกท่อนกระจัดกระจายไปคนละทิศละทางโดยไม่ทันได้ส่งเสียงร้องโหยหวนเลยแม้แต่น้อย
เขาได้ทีก็ไม่ปรานีใคร สังหารสามคนนี้เสร็จก็พุ่งเข้าใส่คนที่เหลือซึ่งกำลังวิ่งหนีหัวซุกหัวซุนทันที เวลาผ่านไปไม่ถึงสิบอึดใจ คนในบ้านก็ถูกสังหารไปเกินครึ่ง ที่เหลือสิบกว่าคนส่วนใหญ่ถูกแช่แข็งเป็นก้อนน้ำแข็ง มีเพียงห้าหกคนเท่านั้นที่หนีรอดไปยังบ้านข้าง ๆ ได้สำเร็จ
“หนีสิ ฉันจะให้พวกแกหนี!”
เผิงปัวฆ่าจนหน้ามืดตามัว ไม่คิดจะหยุดมือ เขายกดาบหัวผีพุ่งไปยังบ้านหลังที่สองข้าง ๆ เห็นได้ชัดว่าตั้งใจจะทำซ้ำกระบวนการเมื่อครู่นี้ โดยเปิดหลังคาบ้านแล้วค่อยสังหารคนอีกครั้ง
“เผิงปัว หยุดมือเดี๋ยวนี้!”
อู่สยงที่อยู่ตรงนั้น ในที่สุดก็นั่งไม่ติดแล้ว ในบริเวณสิ่งปลูกสร้างนี้ล้วนเป็นคนที่ค่ายอู่ซวงส่งมาประจำการ ถูกเผิงปัวสังหารรวดเดียวไปหลายสิบคน อู่สยงย่อมปวดใจอย่างยิ่ง จึงพุ่งตรงเข้ามาทันที เคร้ง………… พลองยาวสีดำรับดาบหัวผีเอาไว้ ทั้งสองปะทะกัน คลื่นพลังมหาศาลที่คมดาบซัดออกมาแม้จะรุนแรง แต่พละกำลังส่วนใหญ่ก็ถูกอู่สยงรับไว้ได้ จึงไม่สามารถเปิดหลังคาบ้านหลังที่สองได้สมใจ
“แน่จริงก็มาสู้กับฉันสิ ไปลงอารมณ์กับรุ่นเยาว์ นับเป็นวีรบุรุษประสาอะไร”
“พูดถึงวีรบุรุษ แกมีคุณสมบัติงั้นหรือ!”