ตอนที่ 230 ก้าวต่อไป สวามิภักดิ์ มุ่งหน้าสู่หยางลู่

ตอนที่ 230 ก้าวต่อไป สวามิภักดิ์ มุ่งหน้าสู่หยางลู่

“ลำดับต่อไป พวกนายมีความคิดเห็นอะไรกันบ้าง”

เซี่ยชวนนั่งตัวตรงอยู่ที่ที่นั่งหลัก ดึงสายตากลับมาจากแผนที่ กวาดสายตามองคนทั้งเจ็ดที่นั่งตัวตรงอยู่ภายในห้องโถงหนึ่งรอบ เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ทั้งเจ็ดคนเมื่อได้ยินเสียง ความฮึกเหิมบนใบหน้าก็ถูกเก็บรวบรวมไปบ้างเล็กน้อย จากนั้นก็ล้วนก้มหน้าครุ่นคิดขึ้นมาทันที เฉินอิ้งป้าไม่ได้จากไป แม้เขาจะมีสีหน้าเหม่อลอย แต่ก็เงี่ยหูฟังอย่างอดไม่ได้ อยากจะฟังความเคลื่อนไหวในก้าวต่อไปของต้าเซี่ยสักหน่อย

ผ่านไปเนิ่นนาน หยวนเฉิงก็ลุกขึ้นยืนเป็นคนแรก ประสานมือคารวะแล้วเปิดปาก

“ใต้เท้า ยึดค่ายรังผึ้งมาได้ พวกเราไม่ได้สูญเสียคนไปแม้แต่คนเดียว ตอนนี้ขอบเขตขุดดินทางฝั่งค่ายรังผึ้งนี้ก็มีแค่สองร้อยกว่าคน ใช้ลูกไม้สักหน่อย ขอเพียงทิ้งคนไว้สักร้อยคน ก็สามารถเฝ้าดูพวกเขาไว้ได้แล้ว ถ้าให้ฉันพูดล่ะก็ ก็ลุยรวดเดียวให้จบ ยึดหยางลู่มาอีก!”

ทุกคนที่อยู่ด้านล่างโถงเมื่อได้ยินเสียง สีหน้าก็สั่นสะท้านเล็กน้อย ยึดหยางลู่มาอีก! นี่ถ้าสามารถทำได้จริงๆ ต้าเซี่ยก็เท่ากับกลืนกินอาณาเขตของค่ายขนาดยักษ์สองแห่งแห่งหล่งโย่วติดต่อกัน หากดูตามสถานการณ์จากแผนที่ในมือของเซี่ยชวนในเวลานี้แล้ว การลุยในรวดเดียวนี้อย่างน้อยก็สามารถขยายอาณาเขตใหม่เพิ่มออกมาได้ถึง 1500 ตารางกิโลเมตร 1500 ตารางกิโลเมตร นี่มันมโนทัศน์แบบไหนกัน