ตอนที่ 155 หมาป่าเดียวดาย, ด่านสิงกู่กวาน

ตอนที่ 155 หมาป่าเดียวดาย, ด่านสิงกู่กวาน

วันที่เจ็ด เดือนสาม ปีต้าเซี่ยที่หนึ่ง ทางทิศใต้ของหงมู่หลิ่งส่วนกลางหกกิโลเมตร ความลึกประมาณสองกิโลเมตร หนึ่งคนหนึ่งเซวี่ยจง กำลังประลองกำลังกันอย่างดุเดือดท่ามกลางป่าทึบ

เซวี่ยจงตัวนั้นมีความยาวลำตัวกว่าเจ็ดเมตร ไหล่สูงสามถึงสี่เมตร ขาทั้งสี่ที่กำยำราวกับเสายักษ์ค้ำฟ้าสี่ต้น เขี้ยวที่ยาวกว่าสองเมตร ราวกับดาบโค้งเรียวยาวสองเล่มที่ห้อยอยู่บนปาก เปล่งแสงเย็นยะเยือกน่าสยดสยอง หนามแหลมที่อยู่เต็มแผ่นหลัง ชั้นนอกยังปกคลุมด้วยน้ำค้างแข็ง ปลายแหลมคมเป็นประกาย ราวกับหอกเหล็กนับร้อยเล่มเสียบอยู่บนแผ่นหลัง ทำให้ผู้ที่พบเห็นรู้สึกหนาวสั่นไปถึงขั้วหัวใจ

เซวี่ยจงตัวนี้ แค่รูปร่างหน้าตาก็น่าเกรงขามแล้ว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงกล้ามเนื้อที่ปูดโปนเป็นมัด ๆ พละกำลังที่แฝงอยู่ภายในนั้น ก็สามารถจินตนาการได้ ทว่า เซวี่ยจงระดับกลางที่มีรูปร่างน่าสะพรึงกลัวเช่นนี้ ในตอนนี้กลับถูกมนุษย์ผู้หนึ่งจับเขี้ยวเอาไว้แน่น จนขยับเขยื้อนไม่ได้... ชายหนุ่มสวมเสื้อคลุมยาวหนังสัตว์สีดำ สวมหมวกขนสัตว์สีฟ้าอ่อน สองมือจับเขี้ยวทั้งสองของเซวี่ยจง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความโกรธเกรี้ยว กดมันลงกับพื้น