กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
จูล่งถอนหายใจครั้งหนึ่ง ก่อนกล่าวกับหลิงเฟิงว่า
“ปีก่อน ข้าปล่อยให้พี่ชายเจ้ามีทางรอดแล้วแท้ ๆ ใครจะรู้ว่าเขากลับพุ่งเข้ามาอีก ข้าจึงฆ่าเขาเสียตามจังหวะ! เรื่องนี้โทษข้าไม่ได้!”
เขาหันไปมองกำกุยอีกคน แล้วกล่าวด้วยสีหน้ารู้สึกผิด “บิดาเจ้าไม่ได้ถูกข้าฆ่า เขารู้สึกว่าหนีไม่พ้นแล้ว จึงเชือดคอตนเอง ข้าห้ามไว้ไม่ทันจริง ๆ!”
กำกุยดวงตาแดงก่ำ ตวาดด่าว่า “บิดาข้าถูกเจ้าบีบคั้นจนตาย วันนี้เจ้ายังคิดจะบีบให้ข้าตายอีกหรือ? ปล่อยพวกเราออกไปจากที่นี่!”
จูล่งส่ายหน้าเบา ๆ