กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เตียวเปาลูบมือไปตามแผนที่ อ่านชื่อทีละเมืองว่า
“หนานไห่จวิ้น เกาเหลียงจวิ้น ชางอู๋จวิ้น อวี้หลินจวิ้น เมืองเจียวจื่อ เหอผู่จวิ้น จูหยาจวิ้น จิ่วเจินจวิ้น ว่านเซี่ยงจวิ้น กว่างผิงจวิ้น รื่อหนานจวิ้น…”
เขาใช้สองมือขยี้ผมที่ยุ่งเหยิงของตน
“ยังมีรื่อหนานจวิ้นอีก บัดซบเอ๊ย! เมืองกับอำเภอตั้งมากมายเช่นนี้ กลับโยนให้ข้าดูแลคนเดียว! ไม่ได้การ ข้าต้องเขียนจดหมายถึงอาเต๊า ให้เขาส่งขุนนางมาช่วยข้าเพิ่มอีก!”
แคว้นเพียว
เตียวคับโบกพัดขนนก มองผืนนาที่บุกเบิกใหม่แปลงที่สิบเจ็ด แล้วกล่าวอย่างภาคภูมิใจว่า