เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
เฉินชาง
สุมาอี้ยืนอยู่บนเชิงเทินเมือง มองเห็นควันดำพวยพุ่งขึ้นจากค่ายใหญ่ของลิเงียมแต่ไกล ถึงกับตกใจกล่าวว่า “หรือว่ามีกองหนุนบุกโจมตีลิเงียมอย่างหนักหน่วง?”
ซิหลงขมวดคิ้วมองไป ครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วค้อมมือกล่าวว่า “แม่ทัพ ข้าน้อยก่อนหน้านี้ประมาทศัตรูบุกรุกเข้าไปจนพ่ายแพ้ยับเยิน ละอายใจยิ่งนัก บัดนี้ค่ายใหญ่ของโจรแซ่เล่ามีการเปลี่ยนแปลง ไฉนไม่ให้ข้าน้อยถือโอกาสยามไฟไหม้บุกทำลายค่ายเสียเลย!”
สุมาอี้ส่ายหน้า “หากเป็นกองหนุนบุกโจมตี ไฟที่ลุกโชนเพียงนี้ก็หมายความว่าเอาชนะแล้ว หากเป็นกลอุบายของลิเงียม กองหนุนก็พ่ายแพ้ไปแล้ว ท่านไปก็เสียแรงเปล่า!”
เฮ่าจาวก็พยักหน้าเห็นด้วย “ที่แม่ทัพว่าก็ถูก ข้าน้อยเห็นว่าส่งหน่วยลาดตระเวนไปสืบสักชุดก็พอแล้ว”
สุมาอี้พยักหน้าเบา ๆ “เช่นนั้น”
*********