กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
เล่าปี่ค่อย ๆ เช็ดน้ำตาที่เอ่อคลอหางตา ก้าวเท้าเร็วเข้าไปสองสามก้าว ก่อนจะคว้ามือฮองตงไว้แล้วกล่าวว่า “ท่านแม่ทัพพิทักองทัพเดินทางไกลอย่างเหน็ดเหนื่อยเราคิดถึงท่านยิ่งนัก!”
ฮองตงเห็นว่าเล่าปี่ไม่พูดกับเล่าเสี้ยนก่อน แต่กลับมาถามไถ่ตนก่อน ในทันใดนั้นใจก็พลุ่งพล่านอย่างยิ่ง ปลื้มจนต้องกำมือคารวะแล้วร้องเสียงดัง “ข้าน้อยจะกล้าให้ท่านอ๋องเป็นห่วงได้อย่างไร”
เล่าปี่ยื่นมือออกไปกำหมัดของฮองตงไว้แน่น กล่าวอย่างจริงจังว่า
“แม่ทัพพิทักษ์ยกทัพปราบชนเผ่าทางใต้ทั้งที่อายุถึง 70 ปี เราไฉนจะไม่ห่วงได้ ตอนนี้ได้เห็นแม่ทัพเฒ่ายังสง่างามเหมือนเดิม เราสบายใจยิ่งนัก!”