ตอนที่ 143 เศษเสี้ยวอนาคต

**************

“อะไรนะ?” กวนเฟิ่งร้องออกมาอย่างตกใจ “เจ้าหนุ่มตระกูลมี่อะไร? เรื่องแต่งงานอะไรกัน?”

ฮูหยิ้มพลางกล่าวว่า “มี่อู่อย่างไรเล่า! เจ้าลืมแล้วหรือ? เมื่อหลายปีก่อนพวกเจ้ายังเคยขี่ม้าล่าสัตว์ด้วยกันอยู่เลย!”

“ข้าไม่แต่งงาน!”

“จะทำเช่นนั้นได้อย่างไร? เจ้าดูอิงอิงสิ อายุสิบขวบก็อ่านตำราคัมภีร์กวี สิบสองขวบก็ทำอาหารเป็น สิบสามขวบก็ทอผ้าได้ สิบสี่ขวบก็เล่นคงโหวเป็น สิบห้าขวบก็หมั้นหมายกับอาเต๊าแล้ว เจ้าอายุมากกว่านางหนึ่งปี แม้จะทอผ้าและทำอาหารไม่เป็น ทั้งยังไม่ได้อ่านตำราและเรียนดนตรีเท่าไร แต่ก็ควรกำหนดคู่ครองได้แล้ว”

กวนเฟิ่งฟังแล้วรู้สึกแปลก ๆ ทั้งยังรู้สึกหึงหวงอยู่บ้าง จึงอธิบายว่า “ที่ข้าหมายถึงคือไม่แต่งกับมี่อู่!”

“ทำไมจะไม่แต่งกับเขาเล่า? พวกเจ้ารู้จักกันมาตั้งแต่เด็ก ไม่มีสิ่งใดเคลือบแคลง ครอบครัวและนิสัยก็เหมาะสมกันดี ผู้ใหญ่ทั้งสองตระกูลก็สนิทสนม รู้จักพื้นเพกันเป็นอย่างดี ที่สำคัญที่สุดคือ หลังจากเจ้าแต่งงานแล้ว เจ้าจะใช้ชีวิตอยู่ที่หนานจวิ้น อยู่เมืองเดียวกับพวกเรา…”

“พอเถอะ!” กวนเฟิ่งตัดบทมารดา “ข้าไม่ชอบมี่อู่ ไม่เอาเขาเป็นสามีเด็ดขาด!”

“เจ้ายังเด็กนัก จะรู้หรือว่าความชอบคืออะไร? รอแต่งงานมีลูก แล้วใช้ชีวิตอยู่กับเขาไปนาน ๆ เดี๋ยวก็ชอบเขาเอง!”