เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
เตียวเปาได้ยินดังนั้นก็ถอนหายใจ “เฮ้อ คนสองตระกูลนี้เป็นฝ่ายจับมัดเล่าเจี้ยงมาเอง เช่นนั้นพวกเราก็ลงมือกับพวกเขาไม่ได้แล้ว!”
อาเต๊าได้ยินดังนั้นก็หัวเราะ มองเจ้าคนชอบทำสงครามผู้นี้แล้วกล่าวว่า “เจ้าคิดอะไรอยู่ทุกวันกันแน่? การจัดการตระกูลขุนนางไม่ใช่การกวาดล้างให้หมดในคราวเดียวเสียหน่อย! ต้องแบ่งแยกให้ชัดเจน!”
โดยรวมแล้วก็คือ ทำให้พวกเรามีมิตรมากเข้าไว้ ทำให้ศัตรูเหลือน้อยเข้าไว้ ตระกูลขุนนางที่สนับสนุนพวกเรา ยินดีปฏิบัติตามกฎหมาย ยินดีจ่ายภาษีตามเกณฑ์ และไม่ขูดรีดประชาชน ล้วนเป็นตระกูลที่ต้องปกป้อง ส่วนตระกูลขุนนางที่ต่อหน้าทำอย่างหนึ่ง ลับหลังทำอีกอย่าง และพร้อมจะยอมจำนนต่อศัตรูได้ทุกเมื่อ ต่างหากที่ต้องกำจัดให้สิ้น!”
“เช่นนั้นคนสองตระกูลนี้ก็เป็นคนดีหรือ?” เตียวเปาถามอย่างสงสัย