กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
อาเต๊าได้ยินดังนั้นก็ออกแรงเพิ่มขึ้นอีก หัวเราะว่า “ไม่คิดว่าลูกเตียนอุยจะแข็งกร้าวขนาดนี้!”
เตี่ยนหม่านอดทนต่อความเจ็บกล่าวว่า “ชายชาตรีเกิดในยุคอลหม่าน กลัวตายไปทำไม!”
อาเต๊าหัวเราะว่า “ข้าเสียดายไม่กล้าฆ่าเจ้านัก ไว้ข้าพาเจ้ากลับไปเซียงหยาง มัดไว้บนเชิงเทินเมืองประจาน ให้โจโฉเอาของดีมาไถ่เจ้าคืน ไม่ดีหรือ?”
เตี่ยนหม่านได้ยินดังนั้นก็แค้นใจอย่างยิ่ง ยิ่งดิ้นรนอย่างรุนแรงขึ้น
อาเต๊าจำใจออกแรงกระชากเต็มที่ ซี่โครงของเตี่ยนหม่านหักทันที เจ็บจนสลบไป
“เซี่ยโหวเหม่าเจ้าน้อย ต้องให้ข้าหนีบเจ้าจนตายด้วยหรือเปล่า?”
เซี่ยโหวเหม่าเห็นเตี่ยนหม่านเหมือนตายจริง จึงตกใจส่ายหน้าถี่ ๆ “พ่อของข้าต้องไถ่ข้าแน่ เจ้าอย่าฆ่าข้า!”
“พ่อเจ้า? แฮหัวตุ้นใช่ไหม? เขายังไม่รู้เลยว่าตัวเองเป็นหรือตาย แล้วจะไถ่เจ้าได้อย่างไร?”
“พ่อตาของข้าก็จะไถ่ข้า!”
“พ่อตา?”