เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
ระยะทางห้าลี้สำหรับเรือที่แล่นตามน้ำ ใช้เวลาราวธูปหนึ่งดอกก็ผ่านไปได้
ลวี่ฟางและทหารอี้โจวปลอมตัวเป็นทหารบาดเจ็บ ขึ้นฝั่งพร้อมกับทหารง่อก๊กที่ยอมจำนน ภายใต้การนำของทหารที่ยังแข็งแรงสิบกว่าคน มุ่งหน้าไปยังค่ายใหญ่ของง่อก๊ก
เพิ่งมาถึงค่ายใหญ่ ก็ถูกทหารยามบนหอธนูขวางไว้ “พวกเจ้าคือใคร ก้าวมาอีกก้าว ข้าจะฆ่าเสีย!”
“พวกข้าไม่ใช่ทหารศัตรู แต่เป็นทหารที่ไปตีอี๋ตู!”
“ถ้าเป็นทหารอี๋ตู เหตุใดจึงมาอยู่ที่นี่?”
“บาดเจ็บตอนยึดเมือง อี๋ตูขาดยา ท่านพัวเจียงจึงส่งพวกข้ากลับมารักษา”
“มีสิ่งยืนยันตัวตนหรือไม่?”
ทหารง่อก๊กหยิบจดหมายที่ประทับตราประจำตำแหน่งแม่ทัพของพัวเจียงออกมา เดินไปที่ขอบค่ายใหญ่ แล้วโยนให้ทหารยาม
ลวี่ฟางเฝ้ามองอย่างตึงเครียดอยู่แนวหลัง แม้ทหารง่อก๊กกลุ่มแรกที่นำหน้าจะมีญาติสายตรงเป็นตัวประกัน แต่เขาก็ยังไม่กล้าประมาท พร้อมรับมือเหตุไม่คาดฝันตลอดเวลา