เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
ลกซุนได้ยินว่าทหารศัตรูเข้ามาใกล้ถึงเพียงนี้ แถมยังตะโกนว่าจะจับเป็นตนเอง ก็ยากจะรักษาความสงบไว้ได้อีก ไม่มีเวลารวบรวมกองทัพแตกพ่าย เงื้อแส้ม้าแล้วควบม้าพุ่งไปทางใต้อย่างรวดเร็ว
แต่ยังคงตะโกนไม่หยุดว่า
“อย่าตื่นตระหนก รวมพลในระยะใกล้ ถอยไปกงอัน!”
องครักษ์ของเขาแตกกระจายอยู่ทั้งสี่ด้าน คอยคุ้มกันเขาอยู่ตรงกลาง วิ่งหนีไปด้วยกัน ตะโกนคำสั่งทหารไปด้วยกัน
ทหารม้าง่อก๊กที่อยู่ใกล้เคียงได้ยินเสียงตะโกน รู้ว่าเป็นเสียงของมหาแม่ทัพลกซุน จึงตามขึ้นมาเอง รวมกำลังเข้าด้วยกัน
ทหารราบที่อยู่ใกล้เคียงไม่มีความเร็วเช่นนั้น แต่ก็รู้ทิศทางถอยทัพชัดเจน เริ่มตั้งใจหนีไปพร้อมกับหาสหายร่วมทาง แล้วพากันวิ่งหนีไปทางใต้
แต่ทหารส่วนมากนั้นเหมือนนกที่ตกใจเพราะเสียงธนู ได้แต่เสียดายที่เกิดมาน้อยไปสองขา ถอดเกราะและเครื่องป้องกัน ทิ้งอาวุธ วิ่งพล่านอย่างไร้ระเบียบในความมืด