กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
สายตากวนหินไม่เคยละจากประตูเมืองอี๋ตูเลย
เขากล่าวช้า ๆ ว่า “ข้าดูเหมือนเห็นทหารทั้งหมดกำลังคุกเข่าต่อใครคนหนึ่ง!”
เตียวเปามองไปไกลแล้วกล่าวว่า “ดูท่าจะจริง คาดว่าฝานโหย่วนำทหารคุกเข่าขอรับผิดต่ออาเต๊าน่ะสิ! ในเมื่อเรือลำนั้นไฟไหม้หมดแล้ว ดับไม่อยู่แล้ว!”
กวนหินส่ายหน้า “ไม่เหมือน บรรยากาศไม่ถูกต้อง!”
เขาเงยหน้ามองเหยี่ยวที่บินวนอยู่บนฟ้า สูดกลิ่นคาวเลือดที่ฟุ้งในอากาศ แล้วกล่าวอย่างลังเล “ทำไมข้ารู้สึกว่าที่นี่เพิ่งผ่านศึกใหญ่มาหนึ่งครั้ง?”
เตียวเปาสูดดม รู้สึกถึงกลิ่นคาวในอากาศว่าต่างจากกลิ่นคาวปลาอย่างสิ้นเชิง จึงหรี่ตาเพ่งมองไป
***************
บนฝั่ง
หวงเฮ่าร้องไห้เสียงดังลั่น