เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
อาเต๊ายกค้อนคู่ขึ้น สายตาจับจ้องไปที่เหล่าทหารองครักษ์ที่ตายแล้ว จับจ้องไปที่ทหารง่อก๊กซึ่งถือทวนง้าวยาวและดาบเหล็ก และจับจ้องไปที่ลวี่ฟางผู้กำลังต่อสู้อย่างกล้าหาญ
ตัวเขาเปื้อนเลือดเต็มไปหมดแล้ว นั่นคือเลือดที่กระเซ็นมาเปื้อนเสื้อผ้าขณะสังหารศัตรู
เวลานี้ ดวงตาของอาเต๊าหม่นมืด ใบหน้าเคร่งขรึมเต็มที่ กลิ่นอายสังหารแผ่กระจายออกไป
ทหารง่อก๊กไม่หยุดลงเพราะการเปลี่ยนแปลงใด ๆ ของเขา อาวุธนานาชนิดต่างฟันฟาดเข้าที่ตัวเขา
สถานการณ์ยังคงอันตรายถึงขีดสุด
“กริ๊ง!”
เสียงดังสนั่นหนึ่งครั้งดังขึ้น
อาเต๊ากวัดแกว่งค้อนเหล็ก ปะทะกับอาวุธของศัตรูอย่างแรง!
เพียงการปะทะครั้งเดียว ก็กระแทกทวนง้าวยาวที่แทงเข้ามากระเด็นออกไป ตกลงไกลถึงสิบจั้ง ทหารที่ถือทวนง้าวมีง่ามมือแตกระแหง และลอยเฉียงลงไปกองกับพื้น
“ปัง!”