ตอนที่ 56 ล่อลวงจับอาเต๊า

ฝานโหย่วตื่นเต้นขึ้นมา คิดในใจว่า “หากเพิ่งยอมจำนนก็จับเป็นเล่าเสี้ยนได้ มิเท่ากับสร้างความชอบใหญ่ที่หาใครเทียบได้ยากหรอกหรือ!”

ส่วนพัวเจียงเผยสีหน้าโลภละโมบ มองไปยังผิวน้ำไกลลิบ จ้องเขม็งที่อักษรคำว่า “เล่า” แล้วกล่าวอย่างดุดันว่า

“ความชอบใหญ่สะเทือนฟ้าเช่นนี้ จะปล่อยให้หลุดมือได้อย่างไร! รีบส่งคนพายเรือไปขวางกลางแม่น้ำ บอกว่าเจ้าเมืองฝานมีคำสั่งห้ามค้าขาย ให้เข้าเทียบท่าเพื่อรับการตรวจค้น!”

ทหารที่อยู่ด้านหลังเขาล้วนรู้ว่าเล่าเสี้ยนสำคัญเพียงใด หากจับตัวได้ ทุกคนที่อยู่ ณ ที่นี้ย่อมได้รับความชอบใหญ่กันถ้วนหน้า

โอกาสเช่นนี้มีแต่ต้องรอให้มาถึง มิอาจเสาะหาได้ ไม่มีผู้ใดอยากรั้งอยู่แนวหลัง ทุกคนจึงรีบรุดไปยังท่าเรืออย่างไม่หยุดพัก แล้วพายเรือเล็กออกไปขวางกลางแม่น้ำ

ทหารกับคนเรือบนเรือเห็นทหารอี๋ตูนำเรือมาขวางทางน้ำ ก็รีบไปรายงานทันที

ลวี่ฟางก้าวพรวดออกมา ตะโกนว่า “นี่คือเรือของรัชทายาทแห่งฮั่นจงอ๋อง เรือเล็กข้างหน้าจงรีบหลีกทาง!”