ตอนที่ 50 ลกซุนใช้กล

ลิบองครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งกล่าวว่า “ในกองทัพของข้าเกรงว่าจะหาคนที่เหมาะแก่การไปเป็นทูตเจรจาไม่ได้แล้ว ไม่สู้ให้ป๋อเหยียนดำรงตำแหน่งมหาผู้บัญชาการ แล้วข้าไปกงอันด้วยตนเองสักครั้ง”

ลกซุนชะงักไปครู่หนึ่ง รู้ในใจว่านี่เป็นลิบองกำลังลองใจตน อีกทั้งยังเจตนาให้ตนเข้าไปเผชิญอันตราย แต่ก็ไม่สะดวกจะพูดออกมาตรง ๆ

เขายิ้มแย้มกล่าวว่า

“มหาผู้บัญชาการมีหน้าที่สำคัญยิ่ง จะละทิ้งตำแหน่งโดยพลการได้อย่างไร ปล่อยให้ข้าไปเจรจาที่อำเภอกงอันเถิด!”

ลิบองแสร้งทำเป็นไม่เต็มใจกล่าวว่า “จะได้อย่างไร ป๋อเหยียนเดินทางไกลตั้งพันลี้มา ยังไม่ได้พักผ่อน กลับต้องเหนื่อยกับการเดินทางทั้งทางเรือทางบกอีก ไม่สมควร ไม่สมควร”

“เพื่อมหากิจของอ๋องอู๋ ความเหนื่อยเล็กน้อยเพียงนี้ไม่นับอะไร”