กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
นอกอำเภอกงอัน ภายในป้อมยามริมแม่น้ำฉางเจียง ทหารไม่กี่นายนั่งอยู่บนหอป้อมอย่างเบื่อหน่าย
“หัวหน้า ชีวิตแบบนี้น่าเบื่อเกินไป ส่งพวกเรามาไว้ในถิ่นทุรกันดารแบบนี้ กินแป้งข้าวฟ่างทุกวัน แบบนี้ใครจะทนอยู่ได้!”
“ซุนเหล่าซาน เจ้ายังบ่นอีก หลายวันก่อนตอนเลือกคนไปเซียงหยาง เจ้าไม่เห็นสมัครเองเลย ตามแม่ทัพหน้าไปบุกฝ่าแนวรบ ได้กินของดีๆ แน่! แต่เจ้าก็ต้องกล้าไปสิ!”
ซุนเหล่าซานยิ้มกวนๆ พูดว่า:
“หัวหน้า ข้าแค่ร่างกายสู้พวกเขาไม่ได้ ไปก็คงเป็นตัวถ่วงแน่นอน ข้าไม่หวังจะได้กินเนื้อ ขอแค่ได้กินข้าวสวยก็ยังดี!”
“ข้าวสวยหรือ? ข้าวสารทั้งจิงโจวถูกขนไปเซียงหยางหมดแล้ว เจ้าอยากกินก็ไปกินเองสิ!”
ซุนเหล่าซานถูกตอกกลับจนหน้าหงาย หน้าบูดหมอบอยู่ที่มุมกำแพงถอนหายใจเฮือก