เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
อาเต๊าในใจหงุดหงิด จึงลุกขึ้นเดินออกจากที่พัก ก้าวเข้าไปในสายฝน ปล่อยให้สายฝนตกลงบนร่างกาย
ไม่นานเสื้อผ้าก็เปียก เขายกแขนเสื้อขึ้นดู เห็นว่าบริเวณที่หันขึ้นฟ้าเมื่อครู่เปียกโชกไปหมด ส่วนด้านที่หันหลังให้สายฝนยังแห้งอยู่
“ทุกสิ่งล้วนค่อย ๆ พัฒนาไป!”
อาเต๊าพึมพำกับตัวเอง
“กวนอูรบต่อเนื่องมาหลายเดือน ต้องโอบล้อมเมืองฝานเฉิงและเมืองเซียงหยางพร้อมกัน ยังต้องจัดการเชลยศึกสามหมื่น อีกทั้งต้องคอยระวังทัพของซิหลงและอื่น ๆ อยู่ตลอดเวลา ไม่อาจพลาดแม้แต่นิดเดียว
ส่วนซิหลงเมื่อยึดเมืองเหยี่ยนได้แล้ว ก็ไม่กล้ารุกต่อ หยุดทัพไว้หนึ่งเดือน
สุดท้าย หลังหนานจวิ้นแตก ขวัญกำลังใจทหารของกวนอูตกถึงขีดต่ำสุด ซิหลงจึงออกโจมตี โจหยินก็เริ่มโต้กลับ ในที่สุดกวนอูจึงพ่ายอย่างยับเยิน
สิ่งเหล่านี้ต้องผ่านกระบวนการ”