กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
เตียวเปาลุกขึ้นยืน กล่าวถึงความคิดถึงมารดาและสภาพของคนในครอบครัวก่อน จากนั้นจึงกล่าวถึงการเรียนและประสบการณ์รับราชการทหารของพี่น้อง ท่าทีถ่อมตนเคารพ ไม่ว่ามองอย่างไรก็ไม่เหมือนพ่อลูกคุยกัน แต่เหมือนผู้ใต้บังคับบัญชารายงานสรุปงาน
เตียวหุยฟังจบ ก็ถามประโยคง่าย ๆ สองสามประโยคใน “พิชัยสงครามซุนจื่อ” ถือเป็นการทดสอบ จากนั้นก็พาทั้งสามคนไปยังลานประลองในเมือง
“เราพ่อลูก ลุงหลาน ไม่ได้พบกันเสียนาน ความคิดถึงเต็มอกไม่มีที่ระบาย มาสิ พวกเราต่อสู้กันสักยก ระบาย ๆ กันหน่อย! พอใจโล่งสบายแล้วก็กลับไปดื่มเหล้ากัน!”
อาเต๊าแทบพูดไม่ออก: ช่างเป็น ‘ระบาย ๆ’ เสียจริง!
เตียวเปาไม่ทำท่าอะไรเลย รับหอกงูไม้ที่ทหารยื่นให้ เดินขึ้นลาน ไม่พูดสักคำ ฟาดฟันใส่เตียวหุยหวือ ๆ