กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
บนหอคอยอีกมุมหนึ่งของค่ายพักทัพ จูล่งหันหน้าไปทางเมืองหลางจง มองออกไปแล้วพึมพำกับตัวเองคนเดียว
"คิดถึงคราวนั้นที่ข้าได้พบพี่สามคราแรก ยังอยู่ในปีที่สองแห่งรัชศกชูผิง ใต้สังกัดของกงซุนจ้าน พวกเราต่างอยู่ในวัยหนุ่มแน่นอันควรแก่การสร้างผลงานและชื่อเสียง ยี่สิบกว่าปีผ่านไป นายเหนือหัวก็ได้เลื่อนขึ้นเป็นอ๋องฮั่นจงโดยราบรื่น ครองความเป็นใหญ่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของหัวเซี่ย
มาบัดนี้ ลูกหลานรุ่นบุตรหลานล้วนเป็นแม่ทัพบัญชาการได้ด้วยตัวเองแล้ว องค์รัชทายาทยิ่งเป็นอัจฉริยะฟ้าประทาน เหนือกว่านายเหนือหัวราวครามที่เข้มกว่าต้นคราม มีทายาทเช่นนี้ ภารกิจฟื้นฟูราชวงศ์ฮั่นต้องสำเร็จแน่นอน
พรุ่งนี้เมื่อพี่สามได้เห็นองค์รัชทายาท ต้องตกใจจนคางหลุดแน่!"