กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ยังคงเป็นแค่ระดับเซียนปฐพีตัวน้อยๆ หนึ่งคน!”
“เจ้าหนูที่น่าสนใจ”
พระภิกษุหัวใหญ่หูโตผู้นี้ นั่งขัดสมาธิบนพัดหวายมหึมาหนึ่งพัด เสียงทุ้มหนักแน่น
ใบหน้าเปี่ยมด้วยรอยยิ้มเมตตาน่าเข้าใกล้ดั่งพระศรีอริยเมตไตรย ดวงตาหรี่เหลือเพียงเส้นเดียว ทำให้ผู้คนรู้สึกอบอุ่นใจอย่างยิ่ง
มือขวาถือขาหมูชิ้นใหญ่หนึ่งตัวแทะอยู่ มือซ้ายหิ้วสุราหนึ่งเหยือก
บนใบหน้าทั้งหมดล้วนเป็นคราบน้ำมันจากการแทะขาหมูที่ทิ้งไว้ ดูเหมือนสกปรกรุงรังเล็กน้อย
“จ๊วบ ๆ……”
พระภิกษุแทะขาหมู ปากมันเยิ้ม แต่ดวงตาจ้องมองเย่เฉินตลอดมา ในสายตาแฝงด้วยความอยากรู้
“อึก ๆ……”
เขาเป็นระยะ ๆ อัดสุราคำหนึ่ง สุราย้อยไหลลงมาตามมุมปาก