กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“แส้บ!”
แสงกระบี่เจิดจ้าสายหนึ่งฉีกผ่านห้วงดาว ราวกับจะผ่ามิตินี้ให้แยกเป็นสอง
“พรวด!”
เสียงเบา ๆ ดังขึ้น เลือดสดพุ่งกระจายออกมา เบ่งบานเป็นบุปผาโลหิตเย้ายวนดอกแล้วดอกเล่าในห้วงดาว
แต่เย่เฉินเห็นเพียงโลหิตที่พุ่งกระจายออกมา กลับไม่มีกายหยาบใด ๆ ให้เห็น
“อืม?!”
เย่เฉินตกใจมากในใจ รีบถอยหลังไป
เขากวาดตามองรอบด้านอย่างระแวดระวัง แต่ก็ยังไม่พบร่องรอยศัตรูใด ๆ
“เป็นเรื่องอะไร? ฟันถูกชัด ๆ ทำไมถึงมองไม่เห็นกายหยาบ?”
เย่เฉินรู้สึกได้ชัด ๆ ว่าคมกระบี่ฉีกผ่านเลือดเนื้อและได้กลิ่นคาวเลือด แต่เบื้องหน้ากลับว่างเปล่าไร้สิ่งใด