กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตั้งแต่ทะยานขึ้นมา เส้นประสาทในใจก็ถูกเย่เฉินที่ชอบหาเรื่องใส่ตัวกระโดดไปมากระตึงไว้ตลอด
มีเพียงเย่เฉินกับหลินซั่วที่สีหน้าปกติ ดูเหมือนตั้งนานแล้วที่คาดการณ์ไว้แล้วทุกสิ่ง
มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของเย่เฉิน มารเฒ่าซูมาแดนเซียนจริงดังว่า
หลินซั่วคำนับอาจารย์ซูไท่ซวีหนึ่งครั้ง สีหน้ายังคงเรียบเฉย เพียงในดวงตาวาบผ่านความเกรงขามเสี้ยวหนึ่ง
“อาจารย์ ท่านอย่างไร...”
ซูเฉินก้าวเข้าไปถามอย่างตื่นเต้น
ซูไท่ซวีไม่ได้ตอบ เพียงพยักหน้าอย่างพอใจ แล้วหันสายตาทอดไปที่เย่เฉิน
“เจ้าหนู ความกล้ายิ่ง ๆ ขึ้นทุกที เพิ่งขึ้นมาก็กล้าทำความเคลื่อนไหวยิ่งใหญ่แบบนี้!”
น้ำเสียงแฝงไว้ด้วยความจำใจเล็กน้อยของซูไท่ซวี
เย่เฉินยิ้มแฮะ ๆ