กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ท่านผู้อาวุโส ท่าน...”
เย่เฉินมองดูเจี้ยนเหล่า ดวงตาเต็มไปด้วยความซาบซึ้งและอาลัย
“หึ ๆ ใต้หล้าไม่มีงานเลี้ยงใดไม่เลิกรา เจ้าก็ไม่ต้องเศร้า”
เจี้ยนเหล่ายิ้มกล่าวว่า “ข้าผู้เฒ่าแยกกันแล้วไปนานเกินไปแล้ว ถึงเวลาแล้วที่ต้องจากไปโดยสมบูรณ์”
“ท่านผู้อาวุโส...”
เย่เฉินยังอยากพูดอะไรอีก แต่ถูกเจี้ยนเหล่าขัดจังหวะ
“แล้ว เจ้าไปกันเถอะ จำไว้คำข้าผู้เฒ่า บำเพ็ญให้ดี อย่าทำให้ความคาดหวังของข้าผู้เฒ่าผิดหวัง”
พูดจบ เงาร่างของเจี้ยนเหล่าก็ค่อย ๆ จางลง สุดท้ายหายวับไป
“ท่านผู้อาวุโส...”
เย่เฉินมองดูกระท่อมหญ้าที่ว่างเปล่าโล่ง ในใจเต็มไปด้วยความโศกเศร้าและอาลัย