เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“หึ ตอนนี้อยากบำเพ็ญแล้วรึ! ช้าไปแล้ว! เจ้าก็อยู่ตรงด้านในบำเพ็ญให้ดี ๆ เถอะ! ห้าปีให้หลังข้าผู้เป็นอาจารย์จะปล่อยเจ้าออกมา”
พูดจบ ซูไท่ซวีก็ลูบหนวดจากไป บนใบหน้ายังมีสีหน้าได้ใจ
เขาวางเจดีย์ควบคุมดวงจิตดาราไว้บนขุนเขาไผ่เขียวเช่นนั้น
เย่เฉินถอนหายใจอย่างจำใจ รู้ว่าขอชีวิตก็ไร้หวัง ได้แต่ฝืนใจสำรวจสถานที่ลึกลับแห่งนี้
มิติภายในของเจดีย์ควบคุมดวงจิตดาราแห่งนี้มากมายเหลือประมาณ ยิ่งไปกว่านั้นยิ่งขึ้นไปชั้นหนึ่ง การท้าทายที่พบก็ยิ่งแข็งแกร่ง
“ชั้นแรก แค่นี้เองรึ? หุ่นเชิดระดับหลอมปราณสามหัว จะเอามาทำราวกับให้ทานขอทานหรือไง”
เย่เฉินหน้าตาดูถูก อย่างไม่ใส่ใจก็สะบัดปราณกระบี่หลายสาย ฟันหุ่นเชิดเหล่านั้นจนแตกเป็นเศษเสี้ยว
“เจดีย์ควบคุมดวงจิตดารานี้ก็แค่นั้นเอง รู้อย่างนี้เข้ามาแต่เนิ่น ๆ ก็ดี ยังสามารถเปลี่ยนไปสถานที่สำหรับนอนหลับได้อีก”