กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 399 ฉันต้องซ่อนตัว
ฉันหันขวับไปมอง ในที่สุดก็เห็นภาพตรงหน้าอย่างชัดเจน
ฉันอยู่ในห้องที่ไม่คุ้นเคยเลยสักนิด ห้องนี้หรูหรามาก เป็นบ้านฝรั่งหลังเล็กในรูปแบบสถาปัตยกรรมตะวันตก บนเพดานมีโคมระย้าคริสตัลงดงาม ส่วนใต้ตัวฉันเป็นที่นอนแบบตะวันตกที่นุ่มมาก ฉันนอนอยู่ท่ามกลางผ้าห่มนวมอ่อนนุ่ม
ส่วนคนที่นั่งอยู่ข้างฉันคือเหลิ่งอู๋เยว่ เขายังคงสวมเสื้อคลุมยาวสีขาวชุดเดิมและหน้ากากหยกขาว ทั้งตัวดูราวกับคุณชายสูงศักดิ์จากภาพวาดหมึกจีนโบราณ จึงดูไม่เข้ากับการตกแต่งแบบตะวันตกรอบตัวอยู่บ้าง
แต่เมื่อสิ่งงดงามสองแบบมาปะทะกัน กลับเกิดความกลมกลืนและงดงามอย่างประหลาด