กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 398 ช่วยฉันด้วย
ตอนนี้ฉันรู้สึกอับอายขายหน้าและเจ็บปวดเหลือเกิน
ฉันถึงกับต้องขอร้องมู่รั่วเอ๋อร์ ผู้หญิงที่พรากความสุขของฉันไป ผู้หญิงที่อยากฆ่าฉัน
แต่ฉันจะทำอะไรได้
ฉันรู้ว่าฉินหานเย่ไม่ต้องการลูกคนนี้เพราะคำนึงถึงความรู้สึกของมู่รั่วเอ๋อร์ ขอแค่มู่รั่วเอ๋อร์ยอมพูดสักคำ ลูกของฉันก็อาจยังมีหวัง
ศักดิ์ศรีอะไร ความเข้มแข็งอะไร พออยู่ต่อหน้าลูกก็ไร้ค่าไปหมด
คิดได้ดังนั้น ฉันก็มองมู่รั่วเอ๋อร์อย่างวิงวอน
แต่สิ่งที่ฉันไม่คาดคิดคือ เมื่อได้ยินคำพูดของฉัน มู่รั่วเอ๋อร์ที่ยืนนิ่งเงียบอยู่ด้านหลังกลับหัวเราะเบา ๆ ราวกับได้พบเรื่องน่าขัน