กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 400 ฉันจะอยู่เป็นเพื่อนเธอ
ทันทีที่ได้ยินเหลิ่งอู๋เยว่เอ่ยสามคำนั้นออกมา ฉันก็ชะงักงันไปทั้งตัว มองเขาอย่างไม่อยากเชื่อ คิดว่าหูตัวเองคงมีปัญหาอะไรสักอย่าง
“คุณพูดว่าอะไรนะ?”
“ฉันบอกว่าจะอยู่เป็นเพื่อนเธอ”
เหลิ่งอู๋เยว่ก้มมองฉัน เพียงชั่วขณะสั้น ๆ นั้น ดูเหมือนเขาจะตัดสินใจได้แล้ว แววตาหลังหน้ากากหยกขาวแน่วแน่ไม่หวั่นไหว
“ซูอวี้ ฉันเป็นคนพาเธอมาสู่โลกนี้ ทุกอย่างที่เธอต้องเผชิญหลังจากนั้นก็เป็นหนี้ที่ฉันติดค้างเธอ เพราะฉะนั้นครั้งนี้ก็ถือว่าฉันชดใช้ให้เธอแล้วกัน”
เมื่อฟังคำพูดของเหลิ่งอู๋เยว่ชัด ๆ ฉันก็อึ้งงันไปทั้งตัว