กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 258 ตื่นขึ้นมา
เมื่อเอ่ยประโยคนั้นออกมาเบา ๆ ในที่สุดฉันก็ฝืนต่อไม่ไหว ภาพตรงหน้ามืดวูบ แล้วหมดสติไปอย่างสิ้นเชิง
“รั่วเอ๋อร์!”
เสียงร้องเรียกของศิษย์พี่ที่เจ็บปวดราวใจขาดดังขึ้นข้างหู แต่ฉันตอบกลับไม่ได้อีกแล้ว
ร่างของฉันราวกับร่วงลงสู่ความมืดมิดไร้ที่สิ้นสุด จากนั้นความทรงจำทั้งหมดก็เริ่มแตกเป็นชิ้น ๆ และพร่าเลือน
ดูเหมือนฉันจะตื่นขึ้นมาอีกครั้ง และเมื่อตื่นขึ้นก็เห็นศิษย์พี่ แต่ศิษย์พี่ไม่ได้เป็นนักพรตหลวงผู้สูงส่งและอ่อนโยนดุจหยกอย่างที่ฉันเคยรู้จักอีกต่อไป เขากลายเป็นคนโหดเหี้ยมและเย็นชายิ่งกว่าเดิม