กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 259 สารภาพรัก
พอฉินหานเย่เอ่ยขึ้น ฉันถึงเพิ่งรู้ตัวว่าน้ำตาได้ไหลจากหางตาลงมาโดยไม่รู้เนื้อรู้ตัว
ฉันรีบเบือนหน้าหนีอย่างลนลาน อยากซ่อนน้ำตาเอาไว้ ก่อนเอ่ยเสียงแหบพร่าว่า “ไม่มีอะไร ฉันอยากพักผ่อน”
พูดจบฉันก็แทบจะรีบร้อนผละจากไป แต่ฉินหานเย่กลับยื่นมือมาคว้าตัวฉันไว้
“ซูอวี้”
เขาขมวดคิ้วมองฉัน ราวกับในที่สุดก็รู้สึกตัวว่าฉันผิดปกติไป