กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 233 เสียงหัวเราะของเด็ก
“เดิมทีซูหลิงหลิงคอยตามตื๊อผมตลอด แต่ตั้งแต่เดือนที่แล้ว เธอกลับหลบหน้าผมกะทันหัน ผมไปหาเธอเพื่อคุยรายละเอียดงานแต่ง ทั้งเรื่องชุดแต่งงานด้วย เธอกลับเอาแต่บ่ายเบี่ยงว่าตัวเองไม่มีเวลา ตอนนั้นผมถึงรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ จึงไปหาหมอสูตินรีเวชที่ดูแลเธอ อยากถามว่าเด็กมีปัญหาอะไรหรือเปล่า”
พอฟังถึงตรงนี้ ฉันก็พลันนึกอะไรขึ้นมาได้ อดแทรกถามไม่ได้ว่า “หมอสูตินรีเวชที่นายไปหาคือหมอหลัวจากโรงพยาบาลเซนต์มาเรียใช่ไหม”