กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 232 คำขอความช่วยเหลือของฉินจื่อจิน
ฉินหานเย่เลิกคิ้วขึ้น ไม่ได้พูดอะไรมาก เพียงหันหลังแล้วเอ่ยเสียงเรียบว่า “ไม่มองเธอหรอก รีบเข้าไปเถอะ”
ฉันถึงได้ถอนหายใจโล่งอก แต่ในใจก็ยังรู้สึกกระอักกระอ่วนอยู่บ้าง เพียงรีบถอดเสื้อผ้าที่เปียกชุ่มออก แล้วมุดลงไปในถังอาบน้ำทันที
ดีที่กลีบกุหลาบบนผิวน้ำในถังอาบน้ำมีอยู่หนามาก มองไม่เห็นอะไรข้างใต้เลย ฉันถึงค่อยผ่อนลมหายใจลงเล็กน้อย
ผ่านไปครู่หนึ่ง เสียงทุ้มต่ำของฉินหานเย่ก็ดังขึ้น “เรียบร้อยหรือยัง”