กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 150 เคยเห็นมหาสมุทรมาแล้ว ย่อมไม่เห็นน้ำใดสำคัญอีก
บนโต๊ะของฉินหานเย่มีภาพวาดหมึกจีนวางอยู่ภาพหนึ่ง
ดูปราดเดียวก็รู้ว่าภาพนั้นมีอายุอยู่บ้างแล้ว กระดาษเซวียนออกสีเหลืองจาง ๆ แต่เห็นได้ชัดว่าได้รับการเก็บรักษาอย่างทะนุถนอม
ในภาพวาดเป็นหญิงงามในชุดโบราณ
หญิงงามในภาพสวมเสื้อผ้าราชวงศ์ก่อน ใช้หมึกจีนแต้มใบหน้าและรูปร่างของนางไว้อย่างแผ่วเบา แม้จะไม่ได้สมจริงเท่าภาพสีน้ำมันตะวันตก แต่เพียงไม่กี่เส้นที่วาดไว้ ฉันก็มองออกว่านางเป็นหญิงงามมากคนหนึ่ง
ความงามของนางเจือด้วยความรู้สึกว่างเวิ้งและหลุดพ้นจากโลกีย์อยู่เล็กน้อย
ที่มุมขวาล่างของภาพมีบทกวีเขียนไว้บทหนึ่ง—