กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 151 กันไม่ให้เธอทำเรื่องโง่ ๆ อีก
ฉันเงยหน้าขึ้น ก็เห็นว่าเป็นฉินหานเย่
เห็นเขาเปลี่ยนกลับมาแต่งกายด้วยชุดโบราณอีกครั้ง ยามเขาเคลื่อนไปที่ใด สายลมแผ่วเบาก็พัดวนตามไปด้วย สายลมพัดเส้นผมยาวกับเสื้อคลุมสีดำสนิทของเขาปลิวไสว เปลวไฟทั้งหมดราวกับเห็นสิ่งน่าสะพรึงกลัว ต่างพากันถอยร่น ความร้อนระอุก็แผ่สลายไปดุจคลื่น
“ฉินหานเย่?” ฉันไม่คิดเลยว่าเขาจะกลับมากะทันหัน กำลังตกตะลึงอยู่ ฉินหานเย่ก็คว้าเอวฉันไว้แล้วกระโดดออกทางหน้าต่างทันที
สายลมหวีดหวิวอยู่ข้างหู ไม่นานเราก็ลงมาถึงลานบ้าน