กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 106 คนต่อไปก็คือเธอ
“ฉัน... ฉันไม่ได้ทำสักหน่อย!”
ตอนนั้นฉันรู้สึกว่าใบหน้าร้อนผ่าวจนเอาไปต้มกุ้งได้แล้ว รีบแก้ตัวให้ตัวเองอย่างลนลาน
ฉินหานเย่มองฉันลึกซึ้งอยู่ครู่หนึ่ง แต่ก็ไม่ได้พูดเรื่องนี้ต่อ เพียงก้มหน้าลงนวดต่อ
ฉันรีบเม้มปากแน่น ไม่กล้าเผลอใจลอยอีก ป้องกันไม่ให้เผลอส่งเสียงอะไรน่าอายออกมา
ฉินหานเย่นวดอยู่ราวสิบกว่านาที ก่อนจะปล่อยเท้าฉัน
“เรียบร้อย”
“เร็วขนาดนี้เลยเหรอ?” ฉันชะงัก ดึงเท้ากลับมา ถึงได้เห็นว่าข้อเท้าไม่บวมแล้วจริง ๆ ฉันเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจทันที “หายบวมจริง ๆ ด้วย”
ฉันกำลังจะลุกขึ้น แต่ฉินหานเย่กดตัวฉันไว้
“อย่าขยับซี้ซั้ว ถึงจะไม่บวมแล้ว แต่คืนนี้ก็อย่าใช้เท้าข้างนี้ พักสักวัน”