กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 91 ภาพลวงตาและการสะกดจิต
ฉันสะดุ้งโหยง ความง่วงงุนทั้งหมดพลันหายเป็นปลิดทิ้ง
“เวยเวย!? เธอ...” ฉันรีบพยายามลุกขึ้น แต่ไม่คิดว่าร่างกายจะอ่อนปวกเปียกจนไม่มีเรี่ยวแรงแม้แต่น้อย
ฉันมองเวยเวยอย่างหวาดกลัว
“เธอทำอะไรฉัน!”
เวยเวยยิ้มหวานให้ฉัน
“พี่ซูอวี้ คิดไม่ถึงใช่ไหมว่าฉันจะกลับมาอีก?” เธอไม่ได้ตอบคำถามฉัน เพียงเอียงคอมอง “ฉันว่าโจวลี่ผู้หญิงคนนั้นคงบอกอายุจริงของฉันให้พี่รู้แล้วสินะ?”
ฉันกัดฟันเงียบ แต่เห็นได้ชัดว่าเวยเวยอ่านคำตอบได้จากสีหน้าของฉันแล้ว
เวยเวยจึงยิ้มกว้างกว่าเดิม