เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 96 ความไร้เดียงสาแสนซน
ได้ยินเพียงเสียงดังตุ้บอย่างทึบหนัก ร่างเล็กกะทัดรัดของเจ้าหลิงอวิ้นก็พลิกตัวข้ามกำแพงเรือนอันสูงตระหง่านลงมาอย่างคล่องแคล่วปราดเปรียวราวกับนางแอ่นบิน
แม้กำแพงเรือนแห่งนี้จะสูงชันยิ่งนัก ทว่าสำหรับเจ้าหลิงอวิ้นที่บรรลุถึงขอบเขตหลอมกายขั้นสองแล้ว ความสูงเพียงเท่านี้ไม่อาจสร้างอันตรายใดๆ แก่นางได้เลยแม้แต่น้อย
นางที่หลุดพ้นจากการดูแลของเจ้าจิ่นได้ราวกับสุนัขตัวน้อยที่กระโดดโลดเต้นอย่างเริงร่า ตบปัดฝุ่นผงที่เกาะอยู่ตามตัวเล็กน้อย ก่อนจะวิ่งร่าเริงตรงไปยังสระน้ำทันที
"ปลา ปลา" เจ้าหลิงอวิ้นนั่งยองๆ อยู่ริมสระน้ำ ยื่นมือน้อยๆ ออกไปคว้าจับปลาในน้ำอย่างมั่วซั่ว ทำเอาฝูงปลาไนหลากสีเหล่านั้นตกใจจนแหวกว่ายหนีกระเจิง
เห็นเพียงฝูงปลาไนหลากสีสันสดใสเหล่านั้นสะบัดหางอย่างคล่องแคล่ว แหวกว่ายหลบเข้าไปในกอใบบัวอันหนาทึบอย่างรวดเร็ว เพียงชั่วพริบตาก็อันตรธานหายไปอย่างไร้ร่องรอย