ตอนที่ 216 ปลอกรัดข้อมือ

เฉินจวิ้นนั่งอยู่ข้าง ๆ ห่มผ้าห่มให้จี้หมิงเยวี่ยเรียบร้อย

คอยเฝ้าอยู่ข้างกายเธอ

จี้หมิงเยวี่ยยังคงฝันอยู่ ภาพในความฝันกระโดดไปมาอย่างมาก

ทว่าใบหน้าของทุกคนกลับมองเห็นไม่ชัดเจน

เธอเองก็รู้ว่าตัวเองกำลังฝัน เพียงแต่ตื่นขึ้นมาไม่ได้

ราวกับตกลงไปในทะเลลึกอันมืดมิดและเงียบสงัด ไม่ว่าจะดิ้นรนอย่างไร รอบด้านก็มีแต่น้ำทะเลอันหนาทึบซัดสาดเข้ามา กลืนกินเธอไปจนหมดสิ้น

เฉินจวิ้นลูบแก้มของจี้หมิงเยวี่ยเป็นระยะ พอแน่ใจว่าเธอมีเหงื่อออกแล้ว ถึงได้ถอนหายใจอย่างโล่งอก

ยาสองขวดหยดจนหมด เฉินจวิ้นก็ดึงเข็มออกให้เธอ

พอนำมือของจี้หมิงเยวี่ยเก็บเข้าไปในผ้าห่ม ก็เห็นปลอกรัดข้อมือบนข้อมือของเธออีกครั้ง

เฉินจวิ้นคิดว่า อากาศร้อนขนาดนี้ ยังจะสวมปลอกรัดข้อมืออยู่อีก