ตอนที่ 30 ดอกไม้งามบอบบาง

สาวใช้คนสนิทซื่อถงผู้นั้นถามไถ่สถานการณ์ในเมืองโบราณเสี่ยวเจี้ยนจากจินปู้ฮ่วนอีกสองสามประโยค แม้เฉินซื่อจะตายไปแล้ว แต่นางกลับไม่ยอมเดินทางกลับสำนักศึกษาเจี้ยนเหมินในทันที หากแต่ให้จินปู้ฮ่วนนำศพของเฉินซื่อกลับไปรายงานนายน้อยและคุณหนู ส่วนตนเองยังคงมุ่งหน้าไปยังเมืองโบราณเสี่ยวเจี้ยนตามเดิม

โจวม่านและข่งอู๋ลู่หมอบซุ่มอยู่ในความมืด จับจ้องทุกความเคลื่อนไหวไว้ในสายตาอย่างเงียบงัน

เมื่อทั้งสองคนจากไปแล้ว ข่งอู๋ลู่จึงขมวดคิ้วเอ่ยถามขึ้น “จินปู้ฮ่วนผู้นั้นไปมาหาสู่กับเฉินซื่อค่อนข้างสนิทสนม หากเฉินซื่อสงสัยเรื่องกระดูกกระบี่ของแม่นาง จินปู้ฮ่วนผู้นี้จะล่วงรู้เรื่องนี้ด้วยหรือไม่”

โจวม่านสีหน้าไม่เปลี่ยน เอ่ยอย่างราบเรียบ “เฉินซื่อเป็นข้ารับใช้สกุลซ่ง ทั้งยังเติบโตมาพร้อมกับสองพี่น้องสกุลซ่ง ย่อมมีความผูกพันอันลึกซึ้งไม่ธรรมดา ทว่าจินปู้ฮ่วนเติบโตมาบนถนนหนีผานตั้งแต่เด็ก เกรงว่าพอเข้าสำนักศึกษาเจี้ยนเหมินได้จึงค่อยประจบประแจงสกุลซ่ง นอกจากฐานะต่ำต้อยแล้ว ยังเป็นเพียงคนนอก หากข้าเป็นเฉินซื่อ ต่อให้ล่วงรู้ความลับอันใดมา เกรงว่าคงคร้านจะบอกเขาเช่นกัน”

ข่งอู๋ลู่สามารถนึกถึงจุดนี้ได้ ทว่าก็ยังคงไม่วางใจ