ตอนที่ 29 แผนสำรอง

นับตั้งแต่วันนั้นที่โจวม่านมารับยา หวังซู่ก็รู้แล้วว่านางหาได้บาดเจ็บจากคมดาบไม่ หากแต่เป็นแผลจากลูกศร ต่อมาไม่นานก็มีข่าวศึกที่หุบเขาเจียจินแพร่สะพัด สกุลซ่งแทบจะพินาศย่อยยับทั้งกองทัพ เฉินซื่อยิ่งบาดเจ็บสาหัสด้วยน้ำมือของสตรีลึกลับผู้บำเพ็ญเพียร หวังซู่จึงล่วงรู้ฐานะของสตรีลึกลับผู้นี้โดยปริยาย ภายหลังได้พบกันอีกคราในหอชุนเฟิงแห่งสำนักศึกษาเจี้ยนเหมิน โจวม่านเผชิญหน้ากับการซักถามของจินปู้ฮ่วน นางกล่าวคำเท็จโดยไม่กะพริบตาแม้แต่น้อย หลังจากนั้นยังมาขอบคุณเขาเป็นพิเศษที่ไม่ได้เปิดโปง ฐานะของนางแทบจะกระจ่างแจ้งอยู่เบื้องหน้าแล้ว ยังมีสิ่งใดไม่เข้าใจอีกเล่า

คืนนี้ยามที่มีข่าวกะทันหันเรื่องการปิดล้อมเมือง ในใจของหวังซู่ก็ลอบหวั่นวิตก—

จะใช่ว่านางเผลอเผยร่องรอยออกไปหรือไม่

เวลานี้เมื่อเห็นบาดแผลบนหัวไหล่ของนาง กอปรกับไอสังหารอันเยียบเย็นที่ยังไม่ทันจางหาย ดูท่าสถานการณ์จะเลวร้ายและย่ำแย่กว่าที่เขาคาดคิดไว้หลายส่วน

พอนางถอนมือออก ลำคอที่ถูกบีบไว้ก่อนหน้านี้พลันโล่งขึ้น ความคันคะเยอแล่นริ้วขึ้นมาจากส่วนลึกของลำคอ อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วแล้วไอออกมาเบาๆ

โจวม่านสะบัดฝ่ามือซัดดับโคมไฟที่เริ่มลุกไหม้อยู่ข้างกายลงก่อน จากนั้นจึงเอ่ยถาม “มียาหรือไม่”

หวังซู่ตอบ “มี”

เขาอาศัยเพียงแสงจันทร์สลัวรางที่ส่องผ่านกระดาษกรุหน้าต่างเข้ามา เดินไปยังโต๊ะ จุดกระบอกไฟจุดตะเกียงให้สว่างขึ้น จากนั้นจึงเปิดตู้ยาด้านข้าง

ภายในแบ่งเป็นหมวดหมู่ วางขวดและกระปุกยาโอสถไว้เต็มไปหมด