ตอนที่ 31 ตักเตือน

บริเวณใต้เฉลียงพลันเงียบสงัดลงในพริบตา

ดวงตากลมโตของข่งจุ้ยยิ่งเบิกกว้างขึ้นไปอีก

เดิมทีหวังซู่ยังไม่ทันได้คิด เมื่อได้ยินคำพูดนี้ของโจวม่าน ใคร่ครวญดูครู่หนึ่งจึงค่อยเข้าใจ ใบหูทั้งสองข้างพลันแดงระเรื่อขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด

เขาเบือนหน้าหลบสายตาที่แฝงแววยิ้มของนาง เอ่ยตักเตือนข่งจุ้ยเสียงเบาเพียงคำหนึ่ง “อย่าคิดฟุ้งซ่าน”

จากนั้นจึงยื่นมือไปรับถ้วยยามา สั่งให้ข่งจุ้ยไปช่วยงานที่โถงหน้า โจวม่านแลเห็นชัดเจนว่า เด็กฝึกปรุงยาตัวน้อยวัยสิบสามสิบสี่ปีผู้นี้ ยามเดินออกจากใต้เฉลียงตามคำสั่ง ก้าวเดินหนึ่งก้าวต้องหันกลับมามองดูนางถึงสามครา บนใบหน้ายังคงฉายแววเหลือเชื่อจนยากจะบรรยาย อดรู้สึกขบขันยิ่งนักไม่ได้

นางอดไม่ได้ที่จะนึกอยากหยอกเย้าหวังซู่ดูสักสองสามคำ

นึกไม่ถึงว่าพระโพธิสัตว์ดินเหนียวผู้นี้จะยื่นถ้วยยามาตรงหน้านางโดยไม่มีสัญญาณเตือนใดๆ ถึงกับเอ่ยว่า “เจ้าตื่นมาได้จังหวะพอดี นี่คือยาเทียบที่ต้มไว้ให้เจ้าโดยเฉพาะ ดื่มเสียตอนที่ยังร้อนๆ เถิด”

โจวม่านชะงักไป “ต้มให้ข้ารึ”