เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย farohz xxxl
แต่เดิมเฉินซื่อเฝ้ารอเขาอยู่ที่ถนนอวิ๋นไหล ทว่าเป็นเขาเองที่ขี้เกียจข้ามไป จึงสั่งให้นำทางมายังถนนหนีผาน เพื่อนัดพบกันที่ด้านนอกอี้จวงแห่งนี้
ทว่าใครเลยจะคาดคิด เพิ่งก้าวมาถึงที่นี่ก็เกิดเรื่องใหญ่ขึ้นเสียแล้ว
ถนนหนีผานย่อมเป็นถิ่นของเขาจินปู้ฮ่วน
หากเปลี่ยนเป็นคนนอกคนใดมองดู เกรงว่าคงต้องคิดว่า ใต้หล้าจะมีเรื่องบังเอิญเช่นนี้ได้อย่างไร การที่เฉินซื่อเกิดเรื่องย่อมต้องมีส่วนเกี่ยวข้องกับเขาอย่างแน่นอน
เมื่อครู่ยามที่จินปู้ฮ่วนมองเห็นสตรีผู้บำเพ็ญเพียรผู้นี้ลงมือกับเฉินซื่อแต่ไกล ก็รู้แล้วว่าเรื่องราวชักจะยุ่งยากเสียแล้ว
ไม่ว่าในใจจะยินยอมพร้อมใจหรือไม่ เขาก็ไม่อาจยืนนิ่งดูดายได้อีกต่อไป
ทว่าความแข็งแกร่งของสตรีผู้นี้น่าสะพรึงกลัวเพียงใด เขาย่อมกระจ่างแจ้งแก่ใจดี ที่เมื่อครู่สามารถทำร้ายอีกฝ่ายได้ ล้วนอาศัยความได้เปรียบของอาวุธเวท และอาศัยจังหวะที่อีกฝ่ายไม่ทันระวังตัว ถือเป็นโอกาสอันเหมาะเจาะ ทว่าต่อไป ย่อมไม่แน่ว่าจะได้โอกาสเช่นนี้อีก
จินปู้ฮ่วนลอบเกร็งร่างกาย ยกระดับการระแวดระวังถึงขีดสุด ดวงตาหงส์อันงดงามคู่นั้นไร้ซึ่งความเฉื่อยชาดั่งวันวาน เอ่ยเพียงว่า “ตัวข้าเดิมทีหาได้มีเจตนาจะก้าวเข้ามายุ่งเกี่ยวกับความแค้นระหว่างท่านกับสกุลซ่งไม่...”
เขายังคงจดจำได้ว่าเมื่อคราวก่อนเคยสนทนากับสตรีผู้นี้ที่หุบเขาเจียจิน เวลานี้เมื่อตนเองไร้ความมั่นใจว่าจะเอาชนะนางได้ จึงคิดจะเอ่ยวาจาสักสองสามประโยคเพื่อถ่วงเวลา รอคอยคนอื่นๆ รุดหน้ามาสมทบ