ตอนที่ 27 ศรดาวตก

บนท้องถนน เฉินซื่อออกคำสั่งเสร็จแล้ว ก้าวเท้าเตรียมจะเดินกลับไปยังหอเซี่ยเซียง

ทว่ายามนี้ผู้ติดตามคนหนึ่งวิ่งกระหืดกระหอบมาจากด้านหน้า รายงานเสียงเบา “ทางจินหลางจวินมีข่าวแล้วขอรับ กำลังอยู่ระหว่างทางกลับมา ขอเชิญท่านไปรอเขาที่ถนนหนีผานขอรับ”

เฉินซื่อขมวดคิ้ว “ให้ข้าไปถนนหนีผานรึ”

ผู้ติดตามเอ่ยอย่างระมัดระวัง “ฝั่งอวิ๋นไหลนี้มีผู้บำเพ็ญเพียรมากมาย ผู้คนพลุกพล่านตามาก คุณชายบอกว่าเกรงว่า...”

เฉินซื่อแค่นหัวเราะเยาะพลางเอ่ยตัดบท “ข้าว่าเขาไม่อยากมาถนนอวิ๋นไหลเสียมากกว่า”

ผู้ติดตามรู้ถึงนิสัยของเขา จึงไม่กล้าเอ่ยวาจามากความ

เฉินซื่อไม่ชอบถนนหนีผานมาโดยตลอด ไม่ว่าจะเป็นผู้คนหรือกลิ่นอายที่นั่น โดยเฉพาะยามเดินผ่านบนพื้นถนน พื้นรองเท้าจะเปรอะเปื้อนโคลนชั้นหนึ่ง ทำให้เขารู้สึกขยะแขยงรำคาญใจเป็นที่สุด

เพียงแต่ประชดก็ส่วนประชด ทางจินปู้ฮ่วนอย่างไรก็มีข่าวคราวส่งมาแล้ว

เขาอยากรู้ข่าวคราวของสตรีผู้บำเพ็ญเพียรนางนั้นอย่างร้อนรน จึงมิได้เอ่ยวาจาอันใดอีก ให้ผู้ติดตามนำทาง มุ่งหน้าไปยังทิศทางของถนนหนีผานโดยตรง

เมืองโบราณเสี่ยวเจี้ยนเดิมทีมิใช่เมืองใหญ่อันใด เพียงเพราะตั้งอยู่ใกล้สำนักศึกษาเจี้ยนเหมินมากกว่าเมืองอื่นๆ จึงดูพิเศษขึ้นมาบ้าง มีขุมกำลังไม่น้อยตั้งฐานที่มั่นไว้ที่นี่