ตอนที่ 26 เผชิญหน้า

จ้าวหนีฉางรีบตอบ “เจ้าค่ะ”

โจวม่านวางชุดคลุมวิเศษที่ปักด้วยสีตะวันทางทิศตะวันออกเริ่มส่องสว่างลงบนโต๊ะอย่างแผ่วเบา และไม่ได้เอ่ยวาจาใดอีก

จ้าวหนีฉางย่อกายค้อมศีรษะเตรียมจะถอยร่นออกไป

เพียงแต่ยามกำลังจะหมุนตัว ลังเลอยู่ชั่วครู่ นางก็ยังคงหยิบเสื้อตัวเก่าออกมาตัวหนึ่ง เอ่ยเสียงเบา “ยังมีตัวนี้อีกตัวเจ้าค่ะ วันนั้นศิษย์พี่หญิงมายังหอฉี่หลัว ข้าเห็นแขนเสื้อของศิษย์พี่หญิงชำรุดเสียหาย เช้าวันนี้เห็นเสื้อเก่าตัวนี้ที่สาวใช้ซักล้าง จึงถือโอกาสนำด้ายมาเย็บปะชุนให้ ขอศิษย์พี่หญิงโปรดอภัยที่หนีฉางถือวิสาสะเจ้าค่ะ”

นับเป็นอาภรณ์ตัวเก่าของโจวม่านอย่างแท้จริง

ปกตินางชอบสวมใส่สีดำสนิท เรื่องการแต่งกายไม่เคยใส่ใจมาก่อน ดังนั้นแม้แขนเสื้อจะถูกฟันขาดในการประลองกระบี่ที่หอชานเจี้ยน ก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรมากนัก

ทว่ากลับคาดไม่ถึงว่า จ้าวหนีฉางไม่เพียงสังเกตเห็น แต่ยังจดจำไว้ในใจ

แขนเสื้อที่ขาดรุ่งริ่งข้างนั้น ถูกเย็บซ่อมด้วยเส้นด้ายปักสีดำประกายเงินเรียบร้อยแล้ว ทั้งยังใช้ความประณีตบรรจงปักตามรอยเย็บนั้น ให้กลายเป็นรูปกิ่งเหมยแห้งเหี่ยว เส้นด้ายปักสีดำประกายเงินบนแขนเสื้อสีดำสนิทเดิมดูไม่เด่นชัดนัก ทว่ายามส่องกระทบแสงก็พอมองเห็นได้รำไร อยู่กึ่งกลางระหว่างความสว่างและความมืด เปี่ยมด้วยความงามอันสลัวราง เพียงปักลงบนแขนเสื้อผืนเล็กๆ นี้ กลับประหนึ่งจุดมังกรให้มีชีวิต ทำให้เสื้อผ้าที่เดิมทีแสนธรรมดาตัวนี้ดูโดดเด่นสะดุดตาขึ้นมาในพริบตา